Wygodne noclegi dla pracowników i grup zorganizowanych

Powiat: Białobrzegi

Adres: Podgaje 7A, 26-804 Stromiec

Telefon: 509 710 787

E-mail: ranczo@ranczopodgajem.pl

O okolicy

Pałac w Winiarach odzyskał dawną świetność.

Warka, miejscowość położona na Mazowszu w powiecie grójeckim większości z nas kojarzy się z piwem i sadami. Z turystyką raczej w ogóle. To postrzeganie miasta może jednak ulec zmianie za sprawą oddania dla zwiedzających po 5-letnim remoncie pałacu, w którym mieszkał Kazimierz Pułaski. Jeden z najzdolniejszych przywódców konfederacji barskiej, któremu sławę przyniosły obrona Częstochowy w 1771 roku i udział w wojnie o niepodległość StanówZjednoczonych, gdzie nazywa się go „ojcem amerykańskiej kawalerii”. Pałac otacza park krajobrazowy o powierzchni 15 ha, objęty także rewitalizacją.

Winiary - niezwykła dzielnica Warki

Zespół pałacowo – parkowy w Winiarach (obecnie dzielnica Warki) to dawna wieś słynąca już w XIV wieku z uprawy winorośli i wyrobu wina. Dużą winnicę miała tu także królowa Bona. Wioska należała do różnych właścicieli, z których wielu było starostami wareckimi. Około 1689 roku, starosta Stanisław Szczuka, współpracownik króla Jana III Sobieskiego, wystawił tu pałac wraz z folwarkiem. W XVIII wieku dobra należały m.in. do Józefa Pułaskiego, ojca Kazimierza, starosty wareckiego, adwokata, polityka i pierwszego marszałka wojsk konfederackich. W drugiej połowie XVIII i wXIX wieku majątek często zmieniał właścicieli, a pałac kilkakrotnie przebudowywano. Ostatnim właścicielem Winiar (do1945 roku) był hrabia Godziemba – Dąmbski. Po II wojnie światowej Winiary przyłączono do Warki, a tradycje i winiarski charakter miejsca zachowały się do dzisiaj.

Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego

Pomysł powstania muzeum i nazywania go imieniem Kazimierza Pułaskiego a zarazem uczynienie z Winiar miejsca – symbolu więzi polsko- amerykańskiej narodził się już w czasach przedwojennych, w gronie przyjaciół ostatniego prywatnego właściciela majątku. Po wojnie w jego tworzeniu dużą rolę odegrali nauczyciele działający w zorganizowanym przez nich PTTK-owskim regionalnym muzeum, które działało tu w latach 1951 - 1961. Zanim jednak to nastąpiło, w latach 1945 – 1953 w pałacu mieściło się Samorządowe Gimnazjum Ogólnokształcące wraz z internatem i mieszkaniami dla nauczycieli oraz Liceum Ogólnokształcące. Ostatecznie, historyczno – biograficzne muzeum poświęcone polsko – amerykańskiemu bohaterowi i polskiej emigracji do Stanów Zjednoczonych otwarto w styczniu 1967 roku. W latach 2008 – 2013 obiekt wwyniku prowadzonych prac remontowych był nieczynny. Zwiedzającym został powtórnie udostępniony w maju tego roku.

Wnętrza podzielone tematycznie

W pieczołowicie odremontowanym pałacu znajdują się eksponaty pokazujące działalność Kazimierza Pułaskiego w Polsce i na ziemi amerykańskiej oraz losy zasłużonych Polaków uczestniczących w życiu społecznym, politycznym i kulturalnym Stanów Zjednoczonych. Prezentowane są w tematycznie podzielonych salach.

I tak:

- w sieni, na jednej ze ścian wisi m.in. portret z XIX wieku patrona muzeum – Kazimierza Pułaskiego oraz mapa Polski wykonana tuż przed rokiem 1733

- w dużym salonie są zbiory poświęcone polskim losom Kazimierza Pułaskiego

- w salonie małym z kolei zgromadzono pamiątki związane z legendą i pamięcią, która pozostała po Kazimierzu Pułaskim na ziemi amerykańskiej. Jest tu m.in. kopia proporca Legionu Pułaskiego oraz obraz pokazujący moment śmiertelnego zranienia Kazimierza w bitwie pod Savannah

- w salonie Tadeusza Kościuszki zgromadzono dosyć dużą kolekcję portretów i grafik przedstawiających słynnego Naczelnika, a na meblach wyłożono kopie amerykańskich dokumentów: Nominację Kongresu Amerykańskiego dla Tadeusza Kościuszki na inżyniera w stopniu pułkownika i faksymile jednego z listów Tomasza Jeffersona do Kościuszki oraz jeden z rozkazówpodpisanych w Warce, w czerwcu 1794 roku i oryginalny rozkaz Kościuszki z okresu insurekcji z 1794r.

- w salonie Juliana Ursyna Niemcewicza na uwagę zasługują trzy francuskie litografie z 1826 roku przedstawiające portrety: Jerzego Waszyngtona, Thomasa Jeffersona i Benjamina Franklina, a także kolekcja starych map amerykańskiego kontynentu – jedna z najciekawszych w Polsce

- w saloniku Heleny Modrzejewskiej jest kopia jej kostiumu do roli Marii Stuart oraz kilka ciekawych i oryginalnych pamiątek po wielkiej aktorce, która w XIX wieku podbiła Amerykę. Syn aktorki Rudolf był cenionym inżynierem mostów w Ameryce

- w salonie Ignacego Jana Paderewskiego znajduje się fortepian z 1832 roku, na którym (będąc u szczytu sławy) grał sam Paderewski. Jest też wiele pamiątek przekazanych przez Polonię USA, m.in.: fotografie, listy z oryginalnymi autografami pianisty czy bogata literatura

- w bibliotece na poddaszu pałacu znajduje się zbiór starych ksiąg, dawnych map i starodruków, wśród których jest jeden z nielicznych zachowanych oryginałów Konstytucji 3 Maja z 1791 roku

- w gabinecie pana domu (Józefa Pułaskiego, ojca Kazimierza) zgromadzono barokowe meble, m.in. szafę na ubrania, w której prezentowana jest część kolekcji pasów kontuszowych z XVIII wieku

W pałacu są też dwie sale z wystawą dokumentującą historię miasta Warki (w trakcie realizacji), a w podziemiu budynku jest sala z ekspozycjami archeologicznymi i zaplecze sanitarno – socjalne.

Park na skarpie

Otaczający pałac zabytkowy park z naturalną roślinnością, położony jest na skarpie w zakolu starorzecza Pilicy. Park został założony w II połowie XVIII wieku i przekształcony w XIX i XX wieku. Podobno był ulubionym miejscem zabaw młodego Kazimierza Pułaskiego, a pod jedną z lip miał odpoczywać Tadeusz Kościuszko. W centralnym punkcie górnego parku znajduje się pomnik Kazimierza Pułaskiego, odsłonięty w 1979 roku. Za nim stoi romantyczna kolumnada (fragment altany powstałej w XIX wieku) z ustawionym przed nią głazem z wyrytym napisem: Kazimierzowi Pułaskiemu 1747 - Winiary – Savannah 1779 – Społeczeństwo Warki 1959. U stóp budowli, w zboczu skarpy umieszczona jest kapliczka Najświętszej Marii Panny, miejsce owiane legendą, wg której podobno pod figurą było wejście do tunelu prowadzącego do zamku w Czersku.

Stąd, ścieżka w górę wiedzie do okazałych drzew - Kręgu kasztanów. Od niego, jedna z alei prowadzi do części północnej parku górnego. Stoi tu drewniana (wykonana w starym jesionie, którego zniszczyło uderzenie pioruna) Kapliczka przedstawiająca Chrystusa Frasobliwego.

Zwiedzanie parku można zakończyć chwilą odpoczynku na polanie piknikowej, na której co roku w lipcu organizowany jest Piknik historyczno – kulturalny Vivat Pułaski.

Czarnolas to niewielka wieś położona w powiecie zwoleńskim (woj. mazowieckie), w której znajduje się Muzeum Jana Kochanowskiego.

W Czarnolesie Jan Kochanowski przeżył kilkanaście lat, osiedlił się tu jeszcze przed założeniem rodziny, przypuszczalnie w 1570 roku. Powstała tutaj koronna część dorobku literackiego poety, przekład Psałterza Dawidów, Treny, Pieśń Świętojańska o sobótce oraz wiele utworów okolicznościowych dedykowanych m.in. Janowi Zamoyskiemu i Stefanowi Batoremu. Tu Kochanowski przygotowywał koncepcję zbiorowego wydania swoich dzieł, w tym obszernego dorobku łacińskiego.

Muzeum mieści się w murowanym dworze Jabłonowskich, pochodzącym z XIX wieku. Bowiem dworek, w którym mieszkał (po śmierci poety 22 sierpnia 1584) spłonął w 1720 r. Nie ma także słynnej lipy. Tam gdzie rosła stoi pamiątkowy, XIX-wieczny, kamienny obelisk z symbolicznym sarkofagiem Urszulki, córki poety oraz popiersiem Piotra Kochanowskiego, bratanka Jana. Obok niego wystaje z ziemi duży płaski kamień, który swym kształtem przypomina ławę. Według przekazów to na nim miał siadywać poeta. Ponoć kamień ma cudowną moc - jeśli ktoś na nim usiądzie zostanie natchniony weną poetycką. Życie Kochanowskiego w Czarnolesie nie było usłane różami, tutaj zmarły dwie córki poety - Urszula i Hanna oraz syn Jan.

Zabytkowy park

Ogród dendrologiczny w Czarnolesie powstał w połowie XIX stulecia. Ukształtował go w modnym wówczas stylu krajobrazowym czeski ogrodnik i planista Józef Stichy. W projektowany układ wkomponował on istniejące drzewa oraz pamiętające czasy Kochanowskiego stawy. Park nienagannie utrzymywany był do lat 30. XX wieku. Należał do „najładniejszych w Polsce, przypominając maleńki ogród botaniczny”. Jednak ostatnia wojna i trudne powojenne lata odbiły się niekorzystnie na jego wyglądzie.

W latach 2011-2013 została przeprowadzona rewitalizacja parku w ramach projektu „Jan Kochanowski inspiracją kulturową Mazowsza”. W jej zakresie powstały m.in. budynek kordegardy (ochrona i monitoring, kasa biletowa, WC, biblioteka, pomieszczenia gościnne), amfiteatr, miejsce na ognisko i grill oraz nowe nawierzchnie ścieżek parkowych.

Interesujące wystawy

Wystawa główna znajduje się w reprezentacyjnej, parterowej części dworku i nosi tytuł „Jan Kochanowski – duch miejsca i klimat epok”.

Dwie kolejne związane są z 475 rocznicą urodzin poety (w 2005r.). W piwnicach dworku, w dwóch salach zobaczyć można wystawę „Rzeczpospolita Babińska”, której temat związany jest z aktywną działalnością poety, w swoistego rodzaju stowarzyszeniu społeczno-literackim, które założone zostało w Babinie pod Lublinem w majątku Stanisława Pszonki. W spotkaniach babińskich uczestniczyło wspaniałe grono - pisarze: Mikołaj Rej, Andrzej Trzecieski, znani publicyści i myśliciele: Andrzej Frycz Modrzewski, Stanisław Orzechowski, Jan Łaski oraz kronikarze: Marcin Bielski i Bartosz Paprocki.

Druga z wystaw „Mały Wawel” znajduje się w kaplicy czarnoleskiej. Jest to impresja historyczna, mówiąca o pobycie Jana Kochanowskiego na dworze królewskim.

Przydatne

Do muzeum można dojechać zbaczając z tras krajowych: z drogi nr 79 Kozienice - Sandomierz lub nr 12 Radom - Puławy.

Przed bramą wejściową na teren muzeum jest niewielki parking (przy sklepie). Muzeum czynne jest cały rok, oprócz poniedziałków i niektórych dni świątecznych. Zwiedza się go bez przewodnika. Czas zwiedzania to ok. 2h. Normalny bilet kosztuje 10 zł.

Fraszki

Na pijanego

Nie darmo Bokcha z rogami malują,

Bo pijanego i dzieci poczują.

Niech głowa, niech mu służą dobrze nogi

Sama postawa ukazuje rogi

O miłości

Próżno uciec, próżno się przed miłością schronić

Bo jak lotny nie ma pieszego dogonić?

Na pobożną

Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz

Czego się, miła, tak często spowiadasz?

Na niesłowną

Miałem nadzieję, że mi ziścić miano

Tak jako było z chucią obiecano

Ale co komu rzecze białogłowa

Pisz jej na wietrze i na wodzie słowa

Na starą

Teraz by ze mną zigrywać się chciała

Kiedyś niebogo, sobie podstarzała

Daj pokój, prze Bóg! Sama baczysz snadnie

Że nic po cierniu, kiedy róża spadnie

W dniu 18 maja br. na terenie Leśnego Ośrodka Edukacyjnego w Jedlni Letnisku,  po raz 13. obchodzone było  Święto Polskiej Niezapominajki. Inicjatorem święta był zmarły 21 lipca 2011r. redaktor radiowy Andrzej Zalewski.

Ekoradio i niezapominajki

Andrzej Zalewski urodził się 14 kwietnia 1924 roku w Warszawie. W czasie II wojny światowej był zaangażowany w działalność konspiracyjną jako harcerz ZHP, a później jako żołnierz Armii Krajowej, w oddziałach „Ponurego” i „Nurta”. Z wykształcenia był rolnikiem, z zamiłowania radiowcem. Od lat 50. XX wieku w radiu i telewizji tworzył programy o tematyce wiejskiej, rolniczej, ekologicznej, leśnej i meteorologicznej. Od 1990 do czerwca 2011 prowadził audycję Ekoradio, nadawaną na antenie Programu I Polskiego Radia. Ekoradio - to  nie były tylko prognozy pogody, ale także  codzienne felietony poświęcone ekologii. Andrzej Zalewski nie ukrywał swojej sympatii do Puszczy Kozienickiej.  Był członkiem Bractwa Leśnego, za popularyzację tematyki leśnej został odznaczony w 2003r. Kordelasem Leśnika Polskiego.18 maja 2012 roku Rada Gminy Jedlnia Letnisko nadała pośmiertnie redaktorowi Andrzejowi Zalewskiemu tytuł Honorowego Obywatela Gminy Jedlnia Letnisko. W tym samym roku Leśny Ośrodek Edukacyjny został nazwany jego imieniem. Ośrodek położony jest w lesie, na początku Jedlni Letnisko, 12 km od Radomia. Oferuje gościom ponad sto miejsc noclegowych w pokojach dwu i trzyosobowych. Na terenie Ośrodka funkcjonuje Zielona Szkoła oraz kawiarenka letnia. Jest też ścieżka przyrodniczo – leśna: Rezerwat przyrody „Jedlnia”. 

16 maja br. na skwerze przy deptaku w Jedlni Letnisku została odsłonięta tablica poświęcona redaktorowi Andrzejowi Zalewskiemu. Przy niej w czerwcu kwitły... niezapominajki.

Stara osada myśliwsko-bartnicza

Jedlnia Letnisko (dawniej osada Mokrzec-Swoboda) była jedną z najstarszych osad myśliwsko -bartniczych położonych na obrzeżach Puszczy Kozienickiej. W latach 1884-1886 wybudowano linię kolejową, która przebiegała przez osadę Mokrzec. Wkrótce powstała stacja "Jedlnia", która przyczyniła się do rozwoju miejscowości. Na początku XX wieku zaczęto dostrzegać walory uzdrowiskowe wokół stacji kolejowej. Jedlnia zaczęła być uważana za ośrodek letniskowo-wypoczynkowy. W miarę upływu czasu w miejscowości zaczęły powstawać domy letniskowe, stawiane na wzór podwarszawskich willi. W 1917 r. miejscowość otrzymała nazwę Jedlnia Letnisko.  

W 1976 r. na rzece Gzówce powstał sztuczny zalew o powierzchni około 40 hektarów. Wzdłuż południowego brzegu zalewu biegnie ul. Nadrzeczna w Jedlni Letnisku, natomiast na północnym brzegu rozpościera się Rezerwat Przyrody „Jedlnia” stanowiący część Puszczy Kozienickiej. Są tam zlokalizowane dwa źródełka, z których bije wysoko zmineralizowana woda. W 2012 roku został oddany do użytku najdłuższy w regionie deptak oraz nowy plac zabaw dla dzieci. Przez miejscowość przebiega wiele tras rowerowych. Obecnie trwają prace przy deptaku od strony zalewu (szeroka, piaszczysta  plaża oraz boisko do gry w siatkówkę plażową). W miejscowości funkcjonuje kilka hoteli i restauracji, nie ma także problemu z wypożyczeniem roweru. Ja odwiedziłam położoną przy zalewie restaurację – kawiarnię Różana Chatka. W jej nastrojowym wnętrzu, przy dobrej kawie zobaczyłam mecz Kostaryka - Anglia (pierwszy mecz, jaki obejrzałam podczas tegorocznych mistrzostw świata w piłce nożnej).

Parafia powstała ok. 1400. Pierwotny drewniany kościół znajdował się prawdopodobnie we wsi Korzeń, a ze względu na częste wylewy Pilicy przeniesiono go do Jasionny. Kolejna świątynia pw. Zwiastowania NMP i Wniebowstąpienia Pańskiego wzmiankowana była w 1443. Obecny kościół pochodzi z drugiej połowy XVII w. Z kolei w drugiej połowie następnego wieku i w 1atach 1865 - 1876 był restaurowany. W XX w. dobudowano kruchtę oraz wieżyczkę na sygnaturkę. Kościół gruntownie odrestaurowano w latach 1986 - 1989 według projektu arch. Józefa Jamroza i Leona Obtułowicza z Krakowa, staraniem ks. Zdzisława Wołosa. Jest budowlą drewnianą, orientowaną, z dachem pokrytym blachą miedzianą.

Pałac w Winiarach odzyskał dawną świetność. Warka, miejscowość położona na Mazowszu w powiecie grójeckim większości z nas kojarzy się z piwem i sadami. Z turystyką raczej w ogóle. To postrzeganie miasta może jednak ulec zmianie za sprawą oddania dla zwiedzających po 5-letnim remoncie pałacu, w którym mieszkał Kazimierz Pułaski. Jeden z najzdolniejszych przywódców konfederacji barskiej, któremu sławę przyniosły obrona Częstochowy w 1771 roku i udział w wojnie o niepodległość StanówZjednoczonych, gdzie nazywa się go „ojcem amerykańskiej kawalerii”. Pałac otacza park krajobrazowy o powierzchni 15 ha, objęty także rewitalizacją. Winiary - niezwykła dzielnica Warki Zespół pałacowo – parkowy w Winiarach (obecnie dzielnica Warki) to dawna wieś słynąca już w XIV wieku z uprawy winorośli i wyrobu wina. Dużą winnicę miała tu także królowa Bona. Wioska należała do różnych właścicieli, z których wielu było starostami wareckimi. Około 1689 roku, starosta Stanisław Szczuka, współpracownik króla Jana III Sobieskiego, wystawił tu pałac wraz z folwarkiem. W XVIII wieku dobra należały m.in. do Józefa Pułaskiego, ojca Kazimierza, starosty wareckiego, adwokata, polityka i pierwszego marszałka wojsk konfederackich. W drugiej połowie XVIII i wXIX wieku majątek często zmieniał właścicieli, a pałac kilkakrotnie przebudowywano. Ostatnim właścicielem Winiar (do1945 roku) był hrabia Godziemba – Dąmbski. Po II wojnie światowej Winiary przyłączono do Warki, a tradycje i winiarski charakter miejsca zachowały się do dzisiaj. Muzeum im. Kazimierza Pułaskiego Pomysł powstania muzeum i nazywania go imieniem Kazimierza Pułaskiego a zarazem uczynienie z Winiar miejsca – symbolu więzi polsko- amerykańskiej narodził się już w czasach przedwojennych, w gronie przyjaciół ostatniego prywatnego właściciela majątku. Po wojnie w jego tworzeniu dużą rolę odegrali nauczyciele działający w zorganizowanym przez nich PTTK-owskim regionalnym muzeum, które działało tu w latach 1951 - 1961. Zanim jednak to nastąpiło, w latach 1945 – 1953 w pałacu mieściło się Samorządowe Gimnazjum Ogólnokształcące wraz z internatem i mieszkaniami dla nauczycieli oraz Liceum Ogólnokształcące. Ostatecznie, historyczno – biograficzne muzeum poświęcone polsko – amerykańskiemu bohaterowi i polskiej emigracji do Stanów Zjednoczonych otwarto w styczniu 1967 roku. W latach 2008 – 2013 obiekt wwyniku prowadzonych prac remontowych był nieczynny. Zwiedzającym został powtórnie udostępniony w maju tego roku. Wnętrza podzielone tematycznie W pieczołowicie odremontowanym pałacu znajdują się eksponaty pokazujące działalność Kazimierza Pułaskiego w Polsce i na ziemi amerykańskiej oraz losy zasłużonych Polaków uczestniczących w życiu społecznym, politycznym i kulturalnym Stanów Zjednoczonych. Prezentowane są w tematycznie podzielonych salach. I tak: - w sieni, na jednej ze ścian wisi m.in. portret z XIX wieku patrona muzeum – Kazimierza Pułaskiego oraz mapa Polski wykonana tuż przed rokiem 1733 - w dużym salonie są zbiory poświęcone polskim losom Kazimierza Pułaskiego - w salonie małym z kolei zgromadzono pamiątki związane z legendą i pamięcią, która pozostała po Kazimierzu Pułaskim na ziemi amerykańskiej. Jest tu m.in. kopia proporca Legionu Pułaskiego oraz obraz pokazujący moment śmiertelnego zranienia Kazimierza w bitwie pod Savannah - w salonie Tadeusza Kościuszki zgromadzono dosyć dużą kolekcję portretów i grafik przedstawiających słynnego Naczelnika, a na meblach wyłożono kopie amerykańskich dokumentów: Nominację Kongresu Amerykańskiego dla Tadeusza Kościuszki na inżyniera w stopniu pułkownika i faksymile jednego z listów Tomasza Jeffersona do Kościuszki oraz jeden z rozkazówpodpisanych w Warce, w czerwcu 1794 roku i oryginalny rozkaz Kościuszki z okresu insurekcji z 1794r. - w salonie Juliana Ursyna Niemcewicza na uwagę zasługują trzy francuskie litografie z 1826 roku przedstawiające portrety: Jerzego Waszyngtona, Thomasa Jeffersona i Benjamina Franklina, a także kolekcja starych map amerykańskiego kontynentu – jedna z najciekawszych w Polsce - w saloniku Heleny Modrzejewskiej jest kopia jej kostiumu do roli Marii Stuart oraz kilka ciekawych i oryginalnych pamiątek po wielkiej aktorce, która w XIX wieku podbiła Amerykę. Syn aktorki Rudolf był cenionym inżynierem mostów w Ameryce - w salonie Ignacego Jana Paderewskiego znajduje się fortepian z 1832 roku, na którym (będąc u szczytu sławy) grał sam Paderewski. Jest też wiele pamiątek przekazanych przez Polonię USA, m.in.: fotografie, listy z oryginalnymi autografami pianisty czy bogata literatura - w bibliotece na poddaszu pałacu znajduje się zbiór starych ksiąg, dawnych map i starodruków, wśród których jest jeden z nielicznych zachowanych oryginałów Konstytucji 3 Maja z 1791 roku - w gabinecie pana domu (Józefa Pułaskiego, ojca Kazimierza) zgromadzono barokowe meble, m.in. szafę na ubrania, w której prezentowana jest część kolekcji pasów kontuszowych z XVIII wieku W pałacu są też dwie sale z wystawą dokumentującą historię miasta Warki (w trakcie realizacji), a w podziemiu budynku jest sala z ekspozycjami archeologicznymi i zaplecze sanitarno – socjalne. Park na skarpie Otaczający pałac zabytkowy park z naturalną roślinnością, położony jest na skarpie w zakolu starorzecza Pilicy. Park został założony w II połowie XVIII wieku i przekształcony w XIX i XX wieku. Podobno był ulubionym miejscem zabaw młodego Kazimierza Pułaskiego, a pod jedną z lip miał odpoczywać Tadeusz Kościuszko. W centralnym punkcie górnego parku znajduje się pomnik Kazimierza Pułaskiego, odsłonięty w 1979 roku. Za nim stoi romantyczna kolumnada (fragment altany powstałej w XIX wieku) z ustawionym przed nią głazem z wyrytym napisem: Kazimierzowi Pułaskiemu 1747 - Winiary – Savannah 1779 – Społeczeństwo Warki 1959. U stóp budowli, w zboczu skarpy umieszczona jest kapliczka Najświętszej Marii Panny, miejsce owiane legendą, wg której podobno pod figurą było wejście do tunelu prowadzącego do zamku w Czersku. Stąd, ścieżka w górę wiedzie do okazałych drzew - Kręgu kasztanów. Od niego, jedna z alei prowadzi do części północnej parku górnego. Stoi tu drewniana (wykonana w starym jesionie, którego zniszczyło uderzenie pioruna) Kapliczka przedstawiająca Chrystusa Frasobliwego. Zwiedzanie parku można zakończyć chwilą odpoczynku na polanie piknikowej, na której co roku w lipcu organizowany jest Piknik historyczno – kulturalny Vivat Pułaski.
Czarnolas to niewielka wieś położona w powiecie zwoleńskim (woj. mazowieckie), w której znajduje się Muzeum Jana Kochanowskiego. W Czarnolesie Jan Kochanowski przeżył kilkanaście lat, osiedlił się tu jeszcze przed założeniem rodziny, przypuszczalnie w 1570 roku. Powstała tutaj koronna część dorobku literackiego poety, przekład Psałterza Dawidów, Treny, Pieśń Świętojańska o sobótce oraz wiele utworów okolicznościowych dedykowanych m.in. Janowi Zamoyskiemu i Stefanowi Batoremu. Tu Kochanowski przygotowywał koncepcję zbiorowego wydania swoich dzieł, w tym obszernego dorobku łacińskiego. Muzeum mieści się w murowanym dworze Jabłonowskich, pochodzącym z XIX wieku. Bowiem dworek, w którym mieszkał (po śmierci poety 22 sierpnia 1584) spłonął w 1720 r. Nie ma także słynnej lipy. Tam gdzie rosła stoi pamiątkowy, XIX-wieczny, kamienny obelisk z symbolicznym sarkofagiem Urszulki, córki poety oraz popiersiem Piotra Kochanowskiego, bratanka Jana. Obok niego wystaje z ziemi duży płaski kamień, który swym kształtem przypomina ławę. Według przekazów to na nim miał siadywać poeta. Ponoć kamień ma cudowną moc - jeśli ktoś na nim usiądzie zostanie natchniony weną poetycką. Życie Kochanowskiego w Czarnolesie nie było usłane różami, tutaj zmarły dwie córki poety - Urszula i Hanna oraz syn Jan. Zabytkowy park Ogród dendrologiczny w Czarnolesie powstał w połowie XIX stulecia. Ukształtował go w modnym wówczas stylu krajobrazowym czeski ogrodnik i planista Józef Stichy. W projektowany układ wkomponował on istniejące drzewa oraz pamiętające czasy Kochanowskiego stawy. Park nienagannie utrzymywany był do lat 30. XX wieku. Należał do „najładniejszych w Polsce, przypominając maleńki ogród botaniczny”. Jednak ostatnia wojna i trudne powojenne lata odbiły się niekorzystnie na jego wyglądzie. W latach 2011-2013 została przeprowadzona rewitalizacja parku w ramach projektu „Jan Kochanowski inspiracją kulturową Mazowsza”. W jej zakresie powstały m.in. budynek kordegardy (ochrona i monitoring, kasa biletowa, WC, biblioteka, pomieszczenia gościnne), amfiteatr, miejsce na ognisko i grill oraz nowe nawierzchnie ścieżek parkowych. Interesujące wystawy Wystawa główna znajduje się w reprezentacyjnej, parterowej części dworku i nosi tytuł „Jan Kochanowski – duch miejsca i klimat epok”. Dwie kolejne związane są z 475 rocznicą urodzin poety (w 2005r.). W piwnicach dworku, w dwóch salach zobaczyć można wystawę „Rzeczpospolita Babińska”, której temat związany jest z aktywną działalnością poety, w swoistego rodzaju stowarzyszeniu społeczno-literackim, które założone zostało w Babinie pod Lublinem w majątku Stanisława Pszonki. W spotkaniach babińskich uczestniczyło wspaniałe grono - pisarze: Mikołaj Rej, Andrzej Trzecieski, znani publicyści i myśliciele: Andrzej Frycz Modrzewski, Stanisław Orzechowski, Jan Łaski oraz kronikarze: Marcin Bielski i Bartosz Paprocki. Druga z wystaw „Mały Wawel” znajduje się w kaplicy czarnoleskiej. Jest to impresja historyczna, mówiąca o pobycie Jana Kochanowskiego na dworze królewskim. Przydatne Do muzeum można dojechać zbaczając z tras krajowych: z drogi nr 79 Kozienice - Sandomierz lub nr 12 Radom - Puławy. Przed bramą wejściową na teren muzeum jest niewielki parking (przy sklepie). Muzeum czynne jest cały rok, oprócz poniedziałków i niektórych dni świątecznych. Zwiedza się go bez przewodnika. Czas zwiedzania to ok. 2h. Normalny bilet kosztuje 10 zł. Fraszki Na pijanego Nie darmo Bokcha z rogami malują, Bo pijanego i dzieci poczują. Niech głowa, niech mu służą dobrze nogi Sama postawa ukazuje rogi O miłości Próżno uciec, próżno się przed miłością schronić Bo jak lotny nie ma pieszego dogonić? Na pobożną Jeśli nie grzeszysz, jako mi powiadasz Czego się, miła, tak często spowiadasz? Na niesłowną Miałem nadzieję, że mi ziścić miano Tak jako było z chucią obiecano Ale co komu rzecze białogłowa Pisz jej na wietrze i na wodzie słowa Na starą Teraz by ze mną zigrywać się chciała Kiedyś niebogo, sobie podstarzała Daj pokój, prze Bóg! Sama baczysz snadnie Że nic po cierniu, kiedy róża spadnie
W dniu 18 maja br. na terenie Leśnego Ośrodka Edukacyjnego w Jedlni Letnisku, po raz 13. obchodzone było Święto Polskiej Niezapominajki. Inicjatorem święta był zmarły 21 lipca 2011r. redaktor radiowy Andrzej Zalewski. Ekoradio i niezapominajki Andrzej Zalewski urodził się 14 kwietnia 1924 roku w Warszawie. W czasie II wojny światowej był zaangażowany w działalność konspiracyjną jako harcerz ZHP, a później jako żołnierz Armii Krajowej, w oddziałach „Ponurego” i „Nurta”. Z wykształcenia był rolnikiem, z zamiłowania radiowcem. Od lat 50. XX wieku w radiu i telewizji tworzył programy o tematyce wiejskiej, rolniczej, ekologicznej, leśnej i meteorologicznej. Od 1990 do czerwca 2011 prowadził audycję Ekoradio, nadawaną na antenie Programu I Polskiego Radia. Ekoradio - to nie były tylko prognozy pogody, ale także codzienne felietony poświęcone ekologii. Andrzej Zalewski nie ukrywał swojej sympatii do Puszczy Kozienickiej. Był członkiem Bractwa Leśnego, za popularyzację tematyki leśnej został odznaczony w 2003r. Kordelasem Leśnika Polskiego.18 maja 2012 roku Rada Gminy Jedlnia Letnisko nadała pośmiertnie redaktorowi Andrzejowi Zalewskiemu tytuł Honorowego Obywatela Gminy Jedlnia Letnisko. W tym samym roku Leśny Ośrodek Edukacyjny został nazwany jego imieniem. Ośrodek położony jest w lesie, na początku Jedlni Letnisko, 12 km od Radomia. Oferuje gościom ponad sto miejsc noclegowych w pokojach dwu i trzyosobowych. Na terenie Ośrodka funkcjonuje Zielona Szkoła oraz kawiarenka letnia. Jest też ścieżka przyrodniczo – leśna: Rezerwat przyrody „Jedlnia”. 16 maja br. na skwerze przy deptaku w Jedlni Letnisku została odsłonięta tablica poświęcona redaktorowi Andrzejowi Zalewskiemu. Przy niej w czerwcu kwitły... niezapominajki. Stara osada myśliwsko-bartnicza Jedlnia Letnisko (dawniej osada Mokrzec-Swoboda) była jedną z najstarszych osad myśliwsko -bartniczych położonych na obrzeżach Puszczy Kozienickiej. W latach 1884-1886 wybudowano linię kolejową, która przebiegała przez osadę Mokrzec. Wkrótce powstała stacja "Jedlnia", która przyczyniła się do rozwoju miejscowości. Na początku XX wieku zaczęto dostrzegać walory uzdrowiskowe wokół stacji kolejowej. Jedlnia zaczęła być uważana za ośrodek letniskowo-wypoczynkowy. W miarę upływu czasu w miejscowości zaczęły powstawać domy letniskowe, stawiane na wzór podwarszawskich willi. W 1917 r. miejscowość otrzymała nazwę Jedlnia Letnisko. W 1976 r. na rzece Gzówce powstał sztuczny zalew o powierzchni około 40 hektarów. Wzdłuż południowego brzegu zalewu biegnie ul. Nadrzeczna w Jedlni Letnisku, natomiast na północnym brzegu rozpościera się Rezerwat Przyrody „Jedlnia” stanowiący część Puszczy Kozienickiej. Są tam zlokalizowane dwa źródełka, z których bije wysoko zmineralizowana woda. W 2012 roku został oddany do użytku najdłuższy w regionie deptak oraz nowy plac zabaw dla dzieci. Przez miejscowość przebiega wiele tras rowerowych. Obecnie trwają prace przy deptaku od strony zalewu (szeroka, piaszczysta plaża oraz boisko do gry w siatkówkę plażową). W miejscowości funkcjonuje kilka hoteli i restauracji, nie ma także problemu z wypożyczeniem roweru. Ja odwiedziłam położoną przy zalewie restaurację – kawiarnię Różana Chatka. W jej nastrojowym wnętrzu, przy dobrej kawie zobaczyłam mecz Kostaryka - Anglia (pierwszy mecz, jaki obejrzałam podczas tegorocznych mistrzostw świata w piłce nożnej).
Parafia powstała ok. 1400. Pierwotny drewniany kościół znajdował się prawdopodobnie we wsi Korzeń, a ze względu na częste wylewy Pilicy przeniesiono go do Jasionny. Kolejna świątynia pw. Zwiastowania NMP i Wniebowstąpienia Pańskiego wzmiankowana była w 1443. Obecny kościół pochodzi z drugiej połowy XVII w. Z kolei w drugiej połowie następnego wieku i w 1atach 1865 - 1876 był restaurowany. W XX w. dobudowano kruchtę oraz wieżyczkę na sygnaturkę. Kościół gruntownie odrestaurowano w latach 1986 - 1989 według projektu arch. Józefa Jamroza i Leona Obtułowicza z Krakowa, staraniem ks. Zdzisława Wołosa. Jest budowlą drewnianą, orientowaną, z dachem pokrytym blachą miedzianą.